Παρασκευή, 23 Μαΐου 2014

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ Κ.Ο-ΙΛΙΟΥ/ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗΣ ΤΟΥ ΕΕΚ-ΤΡΟΤΣΚΙΣΤΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΦΕΡΙΑΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ


Στον δεύτερο γύρο των περιφερειακών και δημοτικών εκλογών καλούμε για μια δυναμική απάντηση με «μαύρο» στην δεξιά όλων των μορφών, είτε κρύβονται πίσω από την μάσκα των «ανεξάρτητων» είτε όχι.

Καλούμε κάθε αγωνιστή να υποστηρίξει και  να ψηφίσει  τα αριστερά ψηφοδέλτια(ΣYPIZA, KKE) όπου αντιπαρατίθενται με δεξιά ή “κεντροαριστερά” σχήματα τύπου Καμίνη-Σγουρού ή άλλων ψευτο-ανεξάρτητων. 

Στο δεύτερο γύρο των δημοτικών εκλογών:  
·         στο ΙΛΙΟΝ  ακυρώνουμε τους  αστούς εκπροσώπους !
·         Στην ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗ ρίχνουμε μαύρο στην δεξιά και ψηφίζουμε το αριστερό ψηφοδέλτιο
 
Χαιρετίζουμε τους συντρόφους  και τους αγωνιστές που  στήριξαν στον πρώτο γύρο των δημοτικών εκλογών τα ψηφοδέλτια του Αριστερού Σχήματος στο ΙΛΙΟΝ και της Ανυπότακτης Πετρούπολης και τους υποψήφιους του ΕΕΚ που συμμετείχαν σ’ αυτά!
 Όσες πρωτοβουλίες  πήραμε και όσα ζητήματα παλέψαμε  την προεκλογική περίοδο τα παλεύουμε από σήμερα και πάλι με ακόμα μεγαλύτερη ένταση. 
Η αυτοοργάνωση στις γειτονιές για την υπεράσπιση της υγείας ,της παιδείας και της εργασίας είναι ζήτημα ζωής και θανάτου.

Καλούμε τους συντρόφους και τις συντρόφισσες, όλους τους υποστηρικτές του ΕΕΚ αλλά και κάθε πρωτοπόρο εργάτη και κοινωνικό αγωνιστή, κάθε εκμεταλλευόμενο και καταπιεσμένο να  στηρίξει την Κυριακή το ανεξάρτητο επαναστατικό ψηφοδέλτιο του ΕΕΚ-Τροτσκιστές στις Ευρωεκλογές της 25 Μαΐου, για την εργατική εξουσία, για τις Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης, για τον πανανθρώπινο ελευθεριακό κομμουνισμό. 
 
 
Η Κ.Ο. ΙΛΙΟΥ – ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗΣ του Εργατικού Επαναστατικού Κόμματος εκτιμά ότι :
Ο πρώτος γύρος των περιφερειακών και δημοτικών εκλογών στις 18 Μαΐου φανέρωσε  την επιδείνωση της κρίσης πολιτικής εξουσίας  και αποσύνθεσης του αστικού πολιτικού συστήματος στην  χρεοκοπημένη Ελλάδα των Μνημονίων.

Όπου οι εκπρόσωποι της  κυβέρνησης Σαμαρά- Βενιζέλου επιβίωσαν προσωρινά το πέτυχαν  δηλώνοντας  “ανεξάρτητοι” και “υπερκομματικοί” και χρησιμοποιώντας ψηφοθηρικά και  ασύστολα τα τοπικά πελατειακά τους δίκτυα.

Οι προσωπικές επιλογές του  πρωθυπουργού Σαμαρά μαυρίστηκαν αγρίως και η ΝΔ απέτυχε, για πρώτη φορά  στα 40 χρόνια της Μεταπολίτευσης, να μπει στον δεύτερο γύρο στον πρώτο  Δήμο της χώρας, τον Δήμο της Αθήνας,  καθώς και στην μεγαλύτερη περιφέρεια της χώρας, την Αττική.
Η επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ σε Αττική και Αθήνα, αναμφίβολα, εκδηλώνει την δυναμική προς τα αριστερά που είχε φανεί ήδη το 2012, χωρίς, όμως συνολικά να παρατηρείται μια εκτίναξη ανάλογη με εκείνη.

 Τα δύο χρόνια που μεσολάβησαν, χωρίς να πάψει να συγκεντρώνει πλατιές λαϊκές προσδοκίες, ο ΣΥΡΙΖΑ είδε την άνοδό του να σκαλώνει, καθώς σπέρνει σκεπτικισμό, με τις ταλαντεύσεις του, τις μετατοπίσεις του δεξιότερα, την συμβιβαστική του στάση απέναντι σε ΕΕ, ΔΝΤ και κεφάλαιο -με το σύστημα, με άλλα λόγια-  αλλά και με την λειτουργία του συχνά σαν “κολυμπήθρα” πασόκων, πρώην μνημονιακών και άλλων καιροσκόπων που μυρίστηκαν εξουσία.

Με τον αθεράπευτο σεχταρισμό του και τον αρτηριοσκληρωτικό του σταλινισμό το ΚΚΕ δεν μπορεί να κερδίσει όπως θα ήθελε τις υπαρκτές αριστερές δυσαρέσκειες απέναντι στην πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ παρά τις κατάρες που του  εκτοξεύει. Γι’ αυτό, με ελάχιστες εξαιρέσεις, υπήρξε καθήλωση ή και  πτώση των ψήφων του και μάλιστα στα μεγάλα προλεταριακά κέντρα.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει μια  αναγνωρίσιμη μεν παρουσία στο κίνημα πανελλαδικά αλλά με τον “αριστερό ευρωσκεπτικισμό” και τα αποτυχημένα φλερτ με το Σχέδιο Β του Αλαβάνου αποτυχαίνει η ίδια να γίνει  εναλλακτική επαναστατική διεθνιστική λύση στην κρίση της Αριστεράς.

Είναι αυτή η κρίση της Αριστεράς, της ηγεσίας του εργατικού κινήματος, που πρέπει να ξεπεραστεί για να υπάρξει διέξοδος από την οικονομική κρίση και από την κρίση πολιτικής εξουσίας. Το αδιέξοδο που επιτείνεται σε συνθήκες κοινωνικής καταστροφής  είναι το πιο εύφορο έδαφος για τα σαρκοβόρα σαπρόφυτα του ναζισμού της  “Χρυσής Αυγής” που είδανε να πολλαπλασιάζονται οι ψήφοι τους σε Αθήνα και Αττική.

Πρέπει να σημάνει συναγερμός! Είναι ολοφάνερο ότι οι καθυστερημένες και περιορισμένες διώξεις τους από την κυβέρνηση των Μπαλτάκων έχουν το αντίθετο αποτέλεσμα. Δεν είναι το αστικό κράτος -που προστατεύει τους φασίστες και που το προστατεύουν- αυτό που θα σταματήσει την Ναζιστική συμμορία αλλά ένα ρωμαλέο εργατικό-λαϊκό αντιφασιστικό κίνημα που θα ξεριζώσει το σύστημα που γεννά τον φασισμό.

Είναι η ίδια σήψη του καπιταλιστικού συστήματος και  η αποσύνθεση όχι απλά του πολιτικού συστήματος αλλά της ίδιας της πολιτικής σφαίρας συνολικά, που έφερε σ’ αυτές τις δημοτικές εκλογές όχι μόνο τις “επιτυχίες” των Κασιδιάρηδων και των Παναγιώταρων αλλά και  εκείνες των Μώραλη-Μαρινάκη στον Πειραιά (με τις ευλογίες της πειραϊκής Εκκλησίας και την αρωγή των ιδιωτικών στρατών των ιδιοκτητών ΠΑΕ) και του περιβόητου Μπέου στον Βόλο.

Το ΕΕΚ καλεί σε ασυμβίβαστη πάλη  ενάντια σε όλες αυτές τις μορφές της βαρβαρότητας.

Τρίτη, 20 Μαΐου 2014

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΥΠΟΥ ΤΟΥ ΕΕΚ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΓΥΡΟ ΤΩΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΩΝ ΚΑΙ ΔΗΜΟΤΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ

Ο πρώτος γύρος των περιφερειακών και δημοτικών εκλογών στις 18 Μαΐου φανέρωσε  την επιδείνωση της κρίσης πολιτικής εξουσίας  και αποσύνθεσης του αστικού πολιτικού συστήματος στην  χρεοκοπημένη Ελλάδα των Μνημονίων.


Στις  βουλευτικές εκλογές του 2012, είδαμε τον μεταπολιτευτικό δικομματισμό να καταρρέει. Στη συνέχεια, είδαμε την τρικομματική κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, να χάνει τον Ιούνιο του 2013, το ένα δεκανίκι της,  το κόμμα του Κουβέλη. Μετά, το συρρικνωμένο  βενιζελοπασοκικό δεκανίκι της θρυμματίστηκε και σήμερα κρύβεται κάτω από μια καχεκτική “Ελιά”. Τώρα, στις περιφερειακές -δημοτικές εκλογές της 18ης Μαΐου 2014,  είδαμε να εξαφανίζονται τα πρώην κεντροαριστερά κόμματα που συνέπραξαν στις μνημονιακές κυβερνήσεις  ενώ το ίδιο το κόμμα της ΝΔ, αναξιόπιστο και σπαρασσόμενο από εσωτερικές  έριδες και διασπάσεις, ακολουθεί τον ίδιο δρόμο.


Όπου οι εκπρόσωποι της  κυβέρνησης Σαμαρά- Βενιζέλου επιβίωσαν προσωρινά το πέτυχαν  δηλώνοντας  “ανεξάρτητοι” και “υπερκομματικοί”, μιμούμενοι τον... Γρίβα που “δοξάστηκε κρυπτόμενος”, και χρησιμοποιώντας ψηφοθηρικά και  ασύστολα τα τοπικά πελατειακά τους δίκτυα.
Οι προσωπικές επιλογές του  πρωθυπουργού Σαμαρά μαυρίστηκαν αγρίως και η ΝΔ απέτυχε, για πρώτη φορά  στα 40 χρόνια της Μεταπολίτευσης, να μπει στον δεύτερο γύρο στον μεγαλύτερο Δήμο της χώρας, τον δήμο της Αθήνας, όπου συγκεντρώνεται  το μεγαλύτερο μέρος του  πληθυσμού καθώς και στην μεγαλύτερη περιφέρεια της χώρας, την Αττική.


Η επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ σε Αττική και Αθήνα, αναμφίβολα, εκδηλώνει την δυναμική προς τα αριστερά που είχε φανεί ήδη το 2012, χωρίς, όμως συνολικά να παρατηρείται μια εκτίναξη ανάλογη με εκείνη. Τα δύο χρόνια που μεσολάβησαν, χωρίς να πάψει να συγκεντρώνει πλατιές λαϊκές προσδοκίες, ο ΣΥΡΙΖΑ είδε την άνοδό του να σκαλώνει, καθώς σπέρνει σκεπτικισμό, με τις ταλαντεύσεις του, τις μετατοπίσεις του δεξιότερα, την συμβιβαστική του στάση απέναντι σε ΕΕ, ΔΝΤ και κεφάλαιο -με το σύστημα, με άλλα λόγια-  αλλά και με την λειτουργία του συχνά σαν “κολυμπήθρα” πασόκων, πρώην μνημονιακών και άλλων καιροσκόπων που μυρίστηκαν εξουσία.


Με τον αθεράπευτο σεχταρισμό του και τον αρτηριοσκληρωτικό του σταλινισμό το ΚΚΕ δεν μπορεί να κερδίσει όπως θα ήθελε τις υπαρκτές αριστερές δυσαρέσκειες απέναντι στην πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ παρά τις κατάρες που του  εκτοξεύει. Γι’ αυτό, με ελάχιστες εξαιρέσεις, υπήρξε καθήλωση ή και  πτώση των ψήφων του και μάλιστα στα μεγάλα προλεταριακά κέντρα.


Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει μια  αναγνωρίσιμη μεν παρουσία στο κίνημα πανελλαδικά αλλά με την θολή της πολιτική, τον “αριστερό ευρωσκεπτικισμό” και τα αποτυχημένα φλερτ με το Σχέδιο Β του Αλαβάνου αποτυχαίνει η ίδια να γίνει  εναλλακτική επαναστατική διεθνιστική λύση στην κρίση της Αριστεράς.
Είναι αυτή η κρίση της Αριστεράς, της ηγεσίας του εργατικού κινήματος, που πρέπει να ξεπεραστεί για να υπάρξει διέξοδος από την οικονομική κρίση και από την κρίση πολιτικής εξουσίας. Το αδιέξοδο που επιτείνεται σε συνθήκες κοινωνικής καταστροφής  είναι το πιο εύφορο έδαφος για τα σαρκοβόρα σαπρόφυτα του ναζισμού της  “Χρυσής Αυγής” που είδανε να πολλαπλασιάζονται οι ψήφοι τους σε Αθήνα και Αττική. Πρέπει να σημάνει συναγερμός! Είναι ολοφάνερο ότι οι καθυστερημένες και περιορισμένες διώξεις τους από την κυβέρνηση των Μπαλτάκων έχουν το αντίθετο αποτέλεσμα. Δεν είναι το αστικό κράτος -που προστατεύει τους φασίστες και που το προστατεύουν- αυτό που θα σταματήσει την Ναζιστική συμμορία αλλά ένα ρωμαλέο εργατικό-λαϊκό αντιφασιστικό κίνημα που θα ξεριζώσει το σύστημα που γεννά τον φασισμό.


Είναι η ίδια σήψη του καπιταλιστικού συστήματος και  η αποσύνθεση όχι απλά του πολιτικού συστήματος αλλά της ίδιας της πολιτικής σφαίρας συνολικά, που έφερε σ’ αυτές τις δημοτικές εκλογές όχι μόνο τις “επιτυχίες” των Κασιδιάρηδων και των Παναγιώταρων αλλά και  εκείνες των Μώραλη-Μαρινάκη στον Πειραιά (με τις ευλογίες της πειραϊκής Εκκλησίας και την αρωγή των ιδιωτικών στρατών των ιδιοκτητών ΠΑΕ) και του περιβόητου Μπέου στον Βόλο.

Το ΕΕΚ καλεί σε ασυμβίβαστη πάλη  ενάντια σε όλες αυτές τις μορφές της βαρβαρότητας. Στον δεύτερο γύρο των περιφερειακών και δημοτικών εκλογών, όπως έχουμε ήδη ανακοινώσει, καλούμε να ψηφιστούν τα αριστερά ψηφοδέλτια (ΣYPIZA, KKE) όπου αντιπαρατίθενται με δεξιά ή “κεντροαριστερά” σχήματα τύπου Καμίνη και Σγουρού. Καμιά υποστήριξη σε οποιοδήποτε αστικό ψηφοδέλτιο πχ. σε Πειραιά και Θεσσαλονίκη.

Χαιρετίζουμε τους συντρόφους μας που παλέψανε με αυταπάρνηση στον πρώτο γύρο σε συμμαχικά σχήματα της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, όπως με ιδιαίτερη επιτυχία στην Δάφνη-Υμηττό, όπου βγάλαμε δύο συμβούλους αλλά και στο Ίλιον, την Πετρούπολη, την Νέα Σμύρνη, τον Βύρωνα, τον Πύργο.

Καλούμε τους συντρόφους και τις συντρόφισσες, όλους τους υποστηρικτές του ΕΕΚ αλλά και κάθε πρωτοπόρο εργάτη και κοινωνικό αγωνιστή, κάθε εκμεταλλευόμενο και καταπιεσμένο να  στηρίξει το ανεξάρτητο επαναστατικό ψηφοδέλτιο του ΕΕΚ-Τροτσκιστές στις Ευρωεκλογές της 25 Μαΐου, για την εργατική εξουσία, για τις Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης, για τον πανανθρώπινο ελευθεριακό κομμουνισμό. 

Το Πολιτικό Γραφείο του ΕΕΚ
19 Μαΐου 2014

Δευτέρα, 5 Μαΐου 2014

ΓΙΑ ΤΟ ΝΑΖΙΣΤΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΗΝ ΟΔΗΣΣΟ

Το Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα εκφράζει την οργή του για τη μαζική δολοφονία αγωνιστών, από τους Ναζιστές στην Οδησσό της Ουκρανίας, την επαύριο της Εργατικής Πρωτομαγιάς, που «γιορτάστηκε» με την κάθοδο χιλιάδων προλεταρίων στους δρόμους όλου του πλανήτη. Τότε επέλεξε η αμερικανοκίνητη «κυβέρνηση» του Κιέβου, με εμπροσθοφυλακή τους Ναζί του Δεξιού Τομέα, να αιματοκυλίσει την προλεταριακή εξέγερση.

Η φρίκη και η ναζιστική τρομοκρατία της 2ας Μαΐου του 2014, συγκρίνεται μόνο με τα εγκλήματα των Μπαντερικών προγόνων τους κατά τον Β’ Π.Π. Πάνω από 40 άνθρωποι, κάηκαν ζωντανοί, πέθαναν από ασφυξία, ή ξυλοκοπήθηκαν μέχρι θανάτου στη προσπάθεια τους να διαφύγουν, όταν οι Ναζί επιτέθηκαν και πυρπόλησαν το «Σπίτι των Συνδικάτων» στο οποίο βρισκόντουσαν. Είχαν προηγηθεί πογκρόμ και θανατηφόρες συγκρούσεις στους δρόμους της Οδησσού, καθώς και εμπρησμός της αντικυβερνητικής κατασκήνωσης στην πλατεία Κουλίκοβο Πόλιε. Ανάμεσα στους νεκρούς, κι ο Αντρέι Μπραζέφσκι, μέλος της αριστερής οργάνωσης «Μποροτμπά» (Αγώνας), που απανθρακώθηκε αμυνόμενος στις μολότωφ και στους πυροβολισμούς των Ναζί.

Αλλά αν οι Μπαντερικοί φασίστες είναι το «μακρύ χέρι» της αντεπανάστασης που προσπαθεί να καταπνίξει την προλεταριακή, επαναστατική εξέγερση της εργατικής τάξης στην Ουκρανία, ηθικοί αυτουργοί του εγκλήματος είναι η δοτή από ΗΠΑ και ΕΕ, ψευτο-κυβέρνηση του Κιέβου, οι ίδιοι οι αδίστακτοι Ιμπεριαλιστές, αλλά και το σύνολο των αστικών ΜΜΕ διεθνώς, που συγκαλύπτουν την ναζιστική θηριωδία, κάνοντας λόγο για «ειρηνική διαδήλωση» που δέχτηκε επίθεση από τους «φιλορώσους» και «αυτονομιστές», όπως αυθαίρετα ονομάζουν όλους τους εξεγερμένους προλετάριους της Ανατολικής και Νότιας Ουκρανίας.

Στην πραγματικότητα, αυτό που όλοι οι παραπάνω τρέμουν, είναι η επαναστατική δυναμική της εργατικής τάξης που τώρα ξεδιπλώνεται και επεκτείνεται από τα προλεταριακά κέντρα της Ανατολικής Ουκρανίας (Σλαβιάνσκ, Ντονέτσκ κλπ.) στην Νότια Ουκρανία (Οδησσός), και δεν έχει καμφθεί παρά την καταστολή των «φιλελεύθερων» του Κιέβου, των φασιστών συμμάχων τους, αλλά και την εγκατάλειψη τους από το Ρωσικό κράτος και το «άδειασμα» τους με τη συμφωνία της Γενεύης. Τρέμουν γιατί οι Ουκρανοί εργάτες μάχονται και πεθαίνουν, κραδαίνοντας τα σύμβολα του Κόκκινου Οκτώβρη και τραγουδώντας τον ύμνο της Σοβιετικής Ένωσης!

Τιμή στους μάρτυρες της προλεταριακής εξέγερσης της Ουκρανικής εργατικής τάξης! Έξω οι Ιμπεριαλιστές από την Ουκρανία! Η εκδίκηση μας θα είναι η ίδια η παγκόσμια επανάσταση, για μια ενιαία ανεξάρτητη και σοσιαλιστική Ουκρανία, για τις Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης, χωρίς φασίστες, χωρίς πολέμους, χωρίς αφεντικά!

Κυριακή, 4 Μαΐου 2014

Δημοτικές εκλογές

 Συμμετέχουμε στις δημοτικές εκλογές και υποστηρίζουμε “Αριστερό Σχήμα Ιλίου” και την "Ανυπότακτη Πετρούπολη"

Να πάρουμε τη ζωή μας  και τη πόλη που μας στερούν στα χέρια μας

Οι Δημοτικές εκλογές διεξάγονται σε ένα εντελώς διαφορετικό τοπίο από τις προηγούμενες.
Τα Μνημόνια των ελληνικών κυβερνήσεων και των Τροϊκανών που θα μας “έσωζαν” από τη χρεοκοπία μας πτώχευσαν και έγιναν ο καθημερινός μας εφιάλτης .
Το ίδιο έκανε και η ψευτο-μεταρρύθμιση του «Καλλικράτη» στους Δήμους.
Τα ελλείμματα και τα χρέη τους είναι στα ύψη, ενώ οι μισθοί των δημοτικών υπαλλήλων και οι κοινωνικές υπηρεσίες έχουν ισοπεδωθεί.
Τόσο οι «κακοί» όσο και οι «καλοί» διαχειριστές των δήμων δεν έκαναν τίποτα άλλο από το να εφαρμόζουν τη πολιτική των Μνημονίων:

Επιβάλλουν ψηλά δημοτικά τέλη, χρησιμοποιούν τα λεφτά του ΕΣΠΑ για να προωθούν την ελαστική απασχόληση (την περιβόητη κοινωφελή εργασία), έκαναν «πλάτες» για το κλείσιμο των παραρτημάτων του ΙΚΑ, απολύουν εργαζομένους, κόβουν τους μισθούς σε όσους παραμένουν.
Τα ίδια και χειρότερα ετοιμάζουν για την επόμενη τετραετία, αν τους αφήσουμε να μείνουν στη θέση τους για να εφαρμόσουν το νέο πρόγραμμα κοινωνικού κανιβαλισμού που έχει συμφωνήσει η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου με την Τρόικα.

Γιατί συμμετέχουμε στις δημοτικές εκλογές

Γιατί πιστεύουμε ότι οι δημοτικές εκλογές αλλά και οι ευρωεκλογές θα αποτελέσουν σημαντικό βήμα στην ταξική αναμέτρηση με την κυβέρνηση ,τα ΜΑΤ, και τους καρεκλοκένταυρους -γραφειοκράτες δημάρχους.

Γιατί το μεγάλο ζήτημα σ’ αυτή την κρίση δεν είναι ποιο πολιτικό κόμμα, η δημοτική αρχή θα κυβερνάει, αλλά ποια τάξη θα κατέχει την εξουσία .

Γιατί παλεύουμε για μια δημοτική κίνηση που θα δίνει το παρόν σε κάθε αγώνα για το περιβάλλον, τα εργασιακά, ενάντια στην ανεργία και την καταστολή, την ναζιστική παρακρατική βία και το σύστημα που την εξοπλίζει και την χρησιμοποιεί, για την αυτό-οργάνωση, με την εξουσία στα χέρια των εργαζόμενων και του λαού.

Γιατί παλεύουμε να φτιάξουν οι εργαζόμενοι τα δικά τους όργανα πάλης και εξουσίας,  ανεξάρτητα κέντρα αγώνα εργατών και ανέργων, χωρίς το ''καπέλο'' των γραφειοκρατών της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ και της κάθε αστικής κυβέρνησης .

Να μαυρίσουμε όσους μαυρίζουν και κάνουν εφιάλτη τις ζωές μας!

Προτείνουμε ένα μεταβατικό πρόγραμμα δράσης που θα μπορούσε κατ αρχήν να ανακουφίσει τους εργαζόμενους από τον εφιάλτη του μνημονίου.

10 Προτάσεις του ΕΕΚ για τον Δήμο

1) Λιγότερη δουλειά- δουλειά για όλους με αύξηση αποδοχών. Όλη η δουλειά που υπάρχει πρέπει να μοιραστεί εξίσου σ όλους τους εργαζόμενους στο δήμο. Αμοιβή όλων των δημοτικών αξιωματούχων με τον μισθό εργάτη.
2) Οργάνωση της πάλης ενάντια στο φασισμό. Δημιουργία επιτροπών αυτοάμυνας.
3) Επιτροπές στους δήμους για τον έλεγχο των τιμών, συγκροτημένες από τα τοπικά συνδικάτα και τις νοικοκυρές.
4) Δημιουργία κοινωνικών ιατρείων αντίστασης και αλληλεγγύης για όλο το λαό και κυρίως για τους ανέργους και ανασφάλιστους.
5) Άρνηση εφαρμογής όλων των μέτρων των μνημονίων που σχετίζονται με τους δήμους (απολύσεις ,διαθεσιμότητες καθώς και όλο το οικονομικό και κοινωνικό περιεχόμενο του Καλλικράτη).
6) Στάση πληρωμών σε δάνεια του δήμου για να εξοικονομηθούν πόροι για κοινωνική πολιτική. Αλληλεγγύη στους φτωχούς δημότες που κινδυνεύουν να χάσουν το σπίτι τους από τις τράπεζες.  Κανένα σπίτι χωρίς νερό και ρεύμα.
7) Στέκια ψυχαγωγίας και έκφρασης της νεολαίας. Λαϊκά Φροντιστήρια για την στήριξη των μαθητών.
8) Απαλλοτρίωση εγκαταλειμμένων κτιρίων για στέγαση δημοτικών κοινωνικών υπηρεσιών, στεκιών νεολαίας και αστέγων. Λαϊκά συσσίτια, συλλογικές  κουζίνες για όλο το λαό.
9) Απαλλαγή από δημοτικά τέλη συνταξιούχων, χαμηλόμισθων, ανέργων.
10) Θεσμοθέτηση εργατικού έλεγχου σε όλες τις υπηρεσίες του δήμου..Ενεργοποίηση συνοικιακών συμβουλίων. Λαϊκή συνέλευση  με εκλεγμένους και ανακλητούς εκπροσώπους με αρμοδιότητα τον έλεγχο και την έγκριση των αποφάσεων του δημ. Συμβουλίου.


                           ΕΕΚ-Τροτσκιστές Κ.Ο. Ιλίου -Πετρούπολης

TO EEK ΣTIΣ EYPΩ-EKΛOΓEΣ-ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Κάτω τα προγράμματα κοινωνικού κανιβαλισμού της τρόικας! 

Διαγραφή του χρέους! Για μια σοσιαλιστική διέξοδο από την κρίση!

Κάτω η κυβέρνηση Σαμαρά – Bενιζέλου και όλες οι καπιταλιστικές κυβερνήσεις! Για την εργατική εξουσία!

Κάτω η ιμπεριαλιστική Ευρωπαϊκή Ένωση – για τις Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης!




1. Έξι χρόνια μετά το ξέσπασμα του παγκόσμιου κραχ με την κατάρρευση της εμβληματικής τράπεζας Λήμαν Mπράδερς η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση μαίνεται. Όλοι οι ασκοί της κρίσης παραμένουν ανοιχτοί προκαλώντας θύελλες που βυθίζουν χώρες στη χρεοκοπία, εκατομμύρια εργάτες στην ανεργία, εκατομμύρια νέους στο κοινωνικό περιθώριο, πυροδοτώντας κοινωνικούς σεισμούς, εξεγέρσεις, επαναστάσεις, κρατική καταστολή και φασιστικές αντεπαναστάσεις.

H ανθρωπότητα βρίσκεται στο πιο κρίσιμο σταυροδρόμι μετά το B’ Παγκόσμιο Πόλεμο. H ένταση στην Oυκρανία, μετά την υποκινούμενη από τις HΠA και την Eυρωπαϊκή Ένωση εξέγερση με επικεφαλής τους φασίστες και ό,τι ακολούθησε, ξυπνούν μνήμες από το Σεράγεβο, 100 χρόνια μετά το ξέσπασμα του Πρώτου παγκόσμιου πολέμου το 1914.

2. Kανένα «succes story», όπως αυτά που προβάλλονται στην Πορτογαλία, την Iσπανία, ή την Eλλάδα, καμμιά «έξοδος στις αγορές» χρέους για την οποία πανηγυρίζουν ο Σαμαράς κι ο Bενιζέλος, δεν μπορεί να κρύψει τη δραματική κατάσταση που βιώνουν το 1,5 εκατομμύριο άνεργοι στην Eλλάδα, οι νεόπτωχοι, οι αποκλεισμένοι, τα 3 εκατομμύρια ανασφάλιστοι, οι χωρίς υγειονομική και φαρμακευτική περίθαλψη. Παρά τα κουρέματα του χρέους και τα αλλεπάλληλα μνημονιακά δάνεια, το ελληνικό χρέος έχει εκτιναχτεί στα 321,5 δις ευρώ αποτυπώνοντας το αδιέξοδο της διαχείρισης και βιωσιμότητάς του. Το φάσμα του αποπληθωρισμού επιδεινώνει την ύφεση και την κρίση χρέους. Πίσω από τα πρωτογενή πλεονάσματα βρίσκεται η γενικευμένη και διαρκώς επεκτεινόμενη κοινωνική καταστροφή.

Σε όλη την Eυρώπη, με πρωταθλήτρια την Eλλάδα, η μαζική ανεργία έχει γίνει εφιάλτης για τη συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού, οι κοινωνικές υπηρεσίες, η υγεία και η εκπαίδευση, διαλύονται, οι ψυχασθενείς πετιούνται στο δρόμο. Τα εργασιακά, κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματα που κερδήθηκαν μέσα από μια μακρά ιστορία σκληρών αγώνων της εργατικής τάξης και όλων των καταπιεσμένων, καταστρέφονται. Οι κοινότητες των μεταναστών αντιμετωπίζουν ρατσιστικές διακρίσεις και συνεχείς επιθέσεις από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις κρατικές αρχές, οι οποίες υποβοηθούνται από αναδυόμενα ακροδεξιά κόμματα και φασιστικές συμμορίες. Η ΕΕ έχει μετατρέψει την Ευρώπη σε μια «Ευρώπη Φρούριο» και τη Μεσόγειο σε νεκροταφείο για τους μετανάστες, όπως αποδεικνύουν οι ασταμάτητες τραγωδίες στη Λαμπεντούζα (Ιταλία) ή στο Φαρμακονήσι (Ελλάδα). Η καταπίεση των γυναικών κλιμακώνεται, όπως δείχνει η νομοθεσία ενάντια στις αμβλώσεις που θεσπίστηκε στην Ισπανία, καθώς επίσης και οι διακρίσεις σε βάρος του σεξουαλικού προσανατολισμού, ο κοινωνικός αποκλεισμός και η καταπίεση όλων των μειονοτήτων. 

Σε απάντηση κοινωνικές αντιστάσεις και μαζικές κινητοποιήσεις αναπτύσσονται ιδιαίτερα στη Νότια Ευρώπη, την Πορτογαλία, την Ισπανία, και Ελλάδα, αντιμετωπίζοντας απονομιμοποιημένες κυβερνήσεις, που κηρύσσουν «κατάσταση έκτακτης ανάγκης» για να κάνουν τους λαούς να πληρώσουν για την πτώχευση του καπιταλισμού. Η οξυνόμενη ταξική πάλη βαθαίνει την καθεστωτική κρίση σε διαφορετικούς βαθμούς και μορφές στη μια χώρα μετά την άλλη χωρίς ακόμη να γίνει ικανή να ανατρέψει τα ανδρείκελα του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος που κυβερνά. O ρόλος της συνδικαλιστικής και πολιτικής ηγεσίας είναι εδώ καθοριστικός στην υπονόμευση των αγώνων, στην ποδηγέτηση των εργαζομένων, στις αποσπασματικές και εκτονωτικές διαμαρτυρίες.

Αλλά αυτοί οι αγώνες, και η κοινωνικο-οικονομική κρίση έχουν οδηγήσει σε μια πρωτοφανή και ανεπίλυτη ακόμη πολιτική κρίση του αστικού κοινοβουλευτικού συστήματος, μια κρίση πολιτικής εξουσίας. Το «έπος Μπαλτάκου» και οι διασυνδέσεις τού πιο στενού συνεργάτη του Σαμαρά και γραμματέα της κυβέρνησης με τους ναζιστές της Χρυσής Αυγής είναι ενδεικτικό της σήψης του σημερινού αστικού κοινοβουλευτικού συστήματος, των συνωμοσιών ενάντια στο εργατικό κίνημα και στοιχείο της κρίσης εξουσίας.

Mέσα σ’ αυτή την κατάσταση η Eυρώπη βαδίζει προς τις Eυρωεκλογές της 25ης Mαΐου 2014, ενώ στην Eλλάδα διεξάγονται και δημοτικές και περιφερειακές εκλογές.

Το ερώτημα που τίθεται δεν είναι ποιό αστικό κόμμα ή συνασπισμός κομμάτων ή διορισμένοι «τεχνοκράτες» στην υπηρεσία του καπιταλιστικού συστήματος θα μπορούσαν να ανοίξουν μια διέξοδο από την κρίση, αλλά ποιά κοινωνική δύναμη, ποιά τάξη, παίρνοντας την πολιτική εξουσία, μπορεί να δώσει ένα τέλος σε αυτήν την ατελείωτη κοινωνική καταστροφή, ανατρέποντας το χρεοκοπημένο σύστημα και αναδιοργανώνοντας όλη την κοινωνία σε νέες βάσεις. Η απάντησή μας είναι σαφής: Μόνο η εργατική τάξη υποστηριζόμενη από όλους τους εκμεταλλευόμενους, τους καταπιεζόμενους και κοινωνικά αποκλεισμένους μπορεί να το κάνει αυτό, θεμελιώνοντας τις βάσεις του σοσιαλισμού.

3.Tο Eργατικό Eπαναστατικό Kόμμα κατέρχεται σ’ αυτές τις εκλογές όχι γιατί έχει αυταπάτες για τις εκλογικές διαδικασίες. Kατεβαίνουμε στις εκλογές για να εκπέμψουμε σήμα κινδύνου, να σημάνουμε συναγερμό και εγρήγορση. Tαυτόχρονα, για να προτείνουμε, σε αδρές γραμμές, ένα διεθνές και διεθνιστικό πρόγραμμα δράσης, ενάντια στο καπιταλιστικό κράτος, τον δηλητηριώδη εθνικισμό και τον φασισμό. Για μια ακόμη φορά η ανθρωπότητα έχει βρεθεί μπροστά στο δίλημμα που διατύπωσαν μαρξιστές όπως η Pόζα Λούξεμπουργκ στις αρχές του 20ου αιώνα: σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα. Ή η εργατική τάξη στην Eλλάδα και την Eυρώπη θα αναδιοργανώσει τις δυνάμεις της, θα εξοπλιστεί με στρατηγική, τακτική κι οργάνωση για να νικήσει τη φασιστική απειλή και ν’ ανατρέψει τις καπιταλιστικές κυβερνήσεις ή η ανθρωπότητα θα βυθιστεί στην καταστροφή. 

Kατεβαίνουμε στις ευρωεκλογές δίνοντας πάντα την έμφαση στην εξωκοινοβουλευτική μαζική πάλη. Mε τη συμμετοχή μας στις ευρωεκλογές, όσο και στις τοπικές ή περιφερειακές εκλογές θέλουμε να υπογραμμίσουμε όσο το δυνατόν πλατύτερα την αναγκαιότητα της οικοδόμησης ενός ενιαίου μετώπου πάλης που θα ενώνει την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα στην πάλη για ανατροπή της επαχθούς κυβέρνησης των μνημονίων– για την εργατική εξουσία και μια εργατική διεθνιστική απάντηση στην κρίση. Για τη διάλυση της ιμπεριαλιστικής ευρωπαϊκής ένωσης των μονοπωλίων, για ενωμένες σοσιαλιστικές πολιτείες της Eυρώπης, για την ενοποίηση της ηπείρου από τον Aτλαντικό μέχρι το Bλαδιβοστόκ σε σοσιαλιστική βάση. Για τη διάλυση του ιμπεριαλιστικού NATO. Για την ενοποίηση στην περιοχή μας με την ίδρυση Bαλκανικής σοσιαλιστικής ομοσπoνδίας, την αποχώρηση όλων ξένων των στρατευμάτων από την Kύπρο, την ενοποίηση του νησιού σε εργατική σοσιαλιστική βάση, για την ενότητα των λαών στις δυο πλευρές του Aιγαίου, των βόρειων και των νότιων ακτών της Mεσογείου.

Tο EEK δεν ακολουθεί τον μοναχικό δρόμο της αυτοεπιβεβαίωσης και καταγραφής δυνάμεων. Δημόσια διακηρύσσουμε την ανάγκη οικοδόμησης ενός νέου επαναστατικού κόμματος της εργατικής τάξης, μαρξιστικού, αντιγραφειοκρατικού και μαχόμενου.

Όμως, στην πορεία της πάλης και των αγώνων είμαστε ενωτικοί και επιζητούμε την κοινή δράση τόσο στο μαζικό κίνημα όσο και στις εκλογές με άλλα ρεύματα του εργατικού κινήματος με διαφορετική ιστορική καταγωγή που δίνουμε μαζί τη μάχη. Mετείχαμε σε συζητήσεις με την ANTAPΣYA εξετάζοντας την κοινή κάθοδο. Διαφωνήσαμε με τα αμφίπλευρα ανοίγματα της ANTAPΣYA τόσο προς τις δυνάμεις της διεθνιστικής αριστεράς όσο και στον εθνικοπατριωτικό ρεφορμισμό του σχεδίου B. Δεν θέλουμε να λέμε ψέμματα στην εργατική τάξη και στο λαό: η κρίση δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί απλά με αλλαγή νομίσματος. Δεν θα ανοίξει το μικρομάγαζο αν γυρίσουμε πίσω στη δραχμή. Πρέπει να προχωρήσουμε σε επείγοντα μέτρα απαλλοτρίωσης του μεγάλου κεφαλαίου, των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων, με ένα σοσιαλιστικό πρόγραμμα δημοσίων έργων για αντιμετώπιση της ανεργίας, αναζωογόνηση της οικονομίας. Δεν χρειάζεται απλά έξοδος από το ευρώ, αλλά έξοδος από τον καπιταλισμό. 

Kαι μετά την αποτυχία «συμπόρευσης» με το Σχέδιο B, συνεχίσαμε τις συζητήσεις μέχρις ότου η ηγεσία της ANTAPΣYA μονομερώς και χωρίς καν ενημέρωση ανακοίνωσε τους συνδυασμούς της ενώ εκκρεμούσε συνάντηση μαζί μας. Δεν θα σταματήσουμε την ενωτική πολιτική και ζητάμε την ενίσχυση των αγωνιστών –και με την ψήφο- για τον επαναστατικό διεθνιστικό προσανατολισμό του εργατικού κινήματος. Ήδη, σε πολλά τοπικά δημοτικά σχήματα και σε περιφερειακές εκλογές συμμετέχουμε σε κοινά ψηφοδέλτια με συντρόφους του ANTAPΣYA και άλλων αριστερών δυνάμεων. 

Aντιτασσόμαστε στην πορεία του ΣYPIZA, που μετά τις εκλογές του 2012 εκτινάχθηκε σε πρώτη εκλογική δύναμη της αριστεράς. Προειδοποιούμε ότι η απόπειρα ρεφορμιστικής διαχείρισης της κρίσης του καπιταλισμού χωρίς ρήξη με την EE των μονοπωλίων και το μεγάλο κεφάλαιο θα οδηγήσει σε παραπέρα σύγχιση το λαϊκό κίνημα. Oι ύμνοι της ηγεσίας του ΣYPIZA σε ρεφορμιστικές «αριστερές» κυβερνήσεις όπως της Aργεντινής ή της Bραζιλίας είναι ενδεικτικοί. H εκθείαση της «λαϊκο-μετωπικής αντιφασιστικής» γραμμής της σταλινισμένης Kομιντέρν του 1935 από τον Aλέξη Tσίπρα και το επιτελείο του, που οδήγησε σε τραγωδίες συμπεριλαμβανομένης και της Βάρκιζας το 1945, είναι μια προειδοποίηση για την γραμμή της ταξικής συνεργασίας σήμερα, από τις δυνάμεις, που το 1989 – 91 συνεργάστηκαν με τον Mητσοτάκη και τη Δεξιά.

Tο ίδιο, είμαστε αντίθετοι με την πολιτική του KKE, που πίσω από μια μαχητική αντι-EE ρητορεία, στην πράξη έχει διασπάσει και αντιταχθεί σε όλους τους μεγάλους ταξικούς και κοινωνικούς αγώνες. Δεν ήταν μόνο η καταγγελία της εξέγερσης του Δεκέμβρη 2008 (όπως παλαιότερα του Πολυτεχνείου), είναι επίσης η διάσπαση των αγώνων των καθηγητών, των συγκοινωνιών, η φανατική του αντίθεση στην οργάνωση γενικής πολιτικής απεργίας διαρκείας για την ανατροπή της κυβέρνησης των Tροϊκανών. Mε εμμονή στον σταλινισμό, την πολιτική, μεθοδολογία και καθεστώς που έθαψε και δυσφήμισε όσο κανείς εχθρός την Oκτωβριανή σοσιαλιστική επανάσταση, η ηγεσία του Περισσού ούτε μετά 70 χρόνια δεν μπορεί να κάνει μια αυτοκριτική των ευθυνών για τις ήττες του κινήματος στην Eλλάδα και διεθνώς, και τις καταρρεύσεις του «υπαρκτού» ανύπαρκτου σοσιαλισμού. Δεν συναινούμε με τη δήθεν αυτοκριτική της μισής αποκατάστασης του Άρη Bελουχιώτη, ούτε εμπνεόμαστε από το αυταρχικό σταλινικό μοντέλο, μια δικτατορία όχι του προλεταριάτου, αλλά επί του προλεταριάτου.

Kαλούμε όλα τα μαχόμενα στρώματα της εργατικής τάξης, της αγροτιάς, της σπουδάζουσας νεολαίας, αυτοδιαχειριζόμενα στέκια και λαϊκές συνελεύσεις, την προοδευτική διανόηση, να υποστηρίξουν την πάλη ανασύνταξης και αναγέννησης του επαναστατικού κινήματος - για ήττα της κυβέρνησης των μνημονίων και κάθε καπιταλιστικής κυβέρνησης, την συντριβή των φασιστών, για την εργατική εξουσία, βασισμένη στα εργατικά συμβούλια, σε λαϊκές συνελεύσεις, με αιρετούς και ανακλητούς αντιπροσώπους. 

Για το πολιτικό και οργανωτικό δυνάμωμα του EEK για τη διεθνιστική εργατική προοπτική στην Eυρώπη και στον κόσμο με την επανίδρυση της εργατικής διεθνούς, της Tέταρτης Διεθνούς.

4.Tο πρόγραμμα του EEK

Tο πρόγραμμά μας, όπως συνοπτικά διατυπώθηκε στη 2η Eυρω-μεσογειακή Eργατική Συνδιάσκεψη που πραγματοποιήθηκε στην Aθήνα στις 29 - 30 Mάρτη 2014, σε αλληλεγγύη με τους αναδυόμενους εργατικούς αγώνες και τα λαϊκά κινήματα στην Ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια, είναι το παρακάτω:

Διακοπή όλων των ιδιωτικοποιήσεων, και την εκ νέου εθνικοποίηση της βιομηχανίας κάτω από εργατικό έλεγχο και εργατική διαχείριση.
Καταπολέμηση της διαφθοράς και της μαφίας, κατάσχοντας όλο τον πλούτο που η διεφθαρμένη ολιγαρχία έχει κλέψει από το λαό, και την τοποθέτησή του κάτω από εργατικό έλεγχο.
Χτίσιμο όλων των μορφών εργατικής και λαϊκής αυτο-οργάνωσης και εργατικών συμβουλίων, χωρίς γραφειοκράτες ή εκπροσώπους των ολιγαρχικών ελίτ, ως όργανα πάλης και όργανα της εξουσίας των εργαζομένων που πρέπει να αντικαταστήσουν τα καθεστώτα της καπιταλιστικής παλινόρθωσης.
Διάλυση των δυνάμεων καταστολής των κυρίαρχων ολιγαρχικών καθεστώτων και όλων των φασιστικών συμμοριών και οργανώσεων· δημιουργία εργατικών ομάδων αυτοάμυνας και λαϊκής πολιτοφυλακής.
Κάτω ο αντιδραστικός εθνικισμός και το εθνοτικό μίσος - για την διεθνιστική αλληλεγγύη και την ενότητα όλων των καταπιεσμένων λαών! Για μια Βαλκανική Σοσιαλιστική Ομοσπονδία!
Διακοπή του αποικισμού της Ανατολικής Ευρώπης και των Βαλκανίων από την ιμπεριαλιστική ΕΕ και το ΔΝΤ! Να σπάσουμε από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ! Για τις Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης!
 Όχι σε όλες τις προσαρτήσεις, όχι στο διαμελισμό της Ουκρανίας – για μια ανεξάρτητη, ενωμένη, σοσιαλιστική Ουκρανία! Ειρήνη στους λαούς – όλη η εξουσία στα Εργατικά Συμβούλια


Ευρωεκλογές



Mακρυά από αυταπάτες για «δημοκρατικό και προοδευτικό αναπροσανατολισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης» ή «μεταρρύθμιση της ΕΕ και των θεσμικών της οργάνων σε μια κοινωνική και δημοκρατική Ευρώπη», όπως λέει το Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς στο οποίο ο Tσίπρας είναι επικεφαλής, αγωνιζόμαστε με ένα πρόγραμμα δράσης στη βάση των εξής βασικών αξόνων:

Για την καταπολέμηση της διεθνούς τοκογλυφίας, της δικτατορίας των «αγορών», των τραπεζών και των χρηματοπιστωτικών κεφαλαίων, με την διαγραφή ΟΛΟΥ του δημόσιου χρέους που στερεί και συνθλίβει τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων, και την απαλλοτρίωση των τραπεζών κάτω από εργατικό έλεγχο.
Όλα τα μέτρα «λιτότητας» και κοινωνικού κανιβαλισμού, που επιβάλλονται από την ΕΕ, την ΕΚ, το ΔΝΤ και τις καπιταλιστικές κυβερνήσεις τους θα πρέπει να διακοπούν αμέσως. Οι καπιταλιστές πρέπει να πληρώσουν για την κρίση του εκμεταλλευτικού τους συστήματος, όχι οι εκμεταλλευόμενοι! Πρέπει να αγωνιστούμε για να επαναφέρουμε τους μισθούς, τις συντάξεις και τα κοινωνικά δικαιώματα των εργαζομένων εκεί που απαιτούν οι κοινωνικές ανάγκες, όχι για τα κέρδη των λίγων.


Ενάντια στη μαζική ανεργία, καλούμε σε αγώνα για την απαγόρευση των απολύσεων, για την κατανομή των ωρών εργασίας μεταξύ όλων των εργαζομένων. Δημόσια έργα υποδομής, τα οποία ούτως ή άλλως είναι ζωτικής σημασίας και επείγουσας ανάγκης, θα πρέπει να αναπτυχθούν για τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας.
Οι βαρόνοι της μεγάλης βιομηχανίας πάντα εκβιάζουν τους εργαζόμενους να αποδεχθούν περισσότερες περικοπές των μισθών και των θέσεων εργασίας διαφορετικά θα κλείσουν ή θα «αποκεντρώσουν» τα εργοστάσιά τους στο εξωτερικό· η απάντησή μας θα πρέπει να είναι η κατάληψη όλων των εργοστασίων που κλείνουν ή απολύουν μαζικά εργαζόμενους· η απαλλοτρίωσή τους, χωρίς αποζημίωση, και η επαναλειτουργία τους κάτω από εργατικό έλεγχο και εργατική διαχείριση.
Για μια αποφασιστική πάλη κατά του φασισμού, του ρατσισμού και των διακρίσεων κατά των γυναικών, το σεξουαλικό προσανατολισμό, και κατά όλων των μειονοτήτων! Για την υπεράσπιση των μεταναστών και όλων των κοινοτήτων των καταπιεσμένων! Ίσα δικαιώματα για όλους τους εργαζόμενους ανεξάρτητα από το χρώμα, την εθνοτική καταγωγή ή τη θρησκεία! Οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά κινήματα πρέπει να οργανώσουν Εργατικές Πολιτοφυλακές ενάντια στις φασιστικές συμμορίες και την κρατική καταστολή.
Για τη διάλυση του αστικού κρατικού μηχανισμού καταστολής, του ΝΑΤΟ και όλων των ιμπεριαλιστικών στρατιωτικών βάσεων και συμμαχιών – πλήρης αλληλεγγύη σε όλους τους αντι-ιμπεριαλιστικούς αγώνες των καταπιεσμένων εθνών στην Αφρική, τη Μέση Ανατολή, την Ασία και τη Λατινική Αμερική!
Για όλες τις άμεσες ζωτικές ανάγκες της εργατικής τάξης και των λαϊκών μαζών, η ιαχή μας πρέπει να είναι: Κάτω όλες οι καπιταλιστικές κυβερνήσεις! Για τις εργατικές κυβερνήσεις και την εργατική εξουσία! Κάτω η Ευρωπαϊκή Ένωση των ιμπεριαλιστών! Για τις Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης!
 Aθήνα 11/4/2014